Bredo...

We gingen langs om met hem kennis te maken. Bij aankomst liep hij buiten op het veld, druk met tennisballen zoeken. Had totaal geen interesse in de rest van de wereld, had ons wel opgemerkt, alleen die tennisballen... 
We spraken af dat we de volgende dag terug zouden komen en met hem een wandeling te maken. 
Het asiel wist weinig van hem. Bij de eerste eigenaren mocht hij 1x per dag naar buiten, dus ze wisten niet hoe het was gesteld met de zindelijkheid in huis. In de kennel ging het best goed. Wisten niet echt hoe hij met andere honden of andere dieren was, of met kinderen. Dus we namen Amy mee, die net 2 jaar was geworden. Bij de kennismaking zat er een hek tussen hem en Amy die in de buggy zat, maar hij schonk totaal geen aandacht aan haar. Bredo werd aangelijnd en we gingen naar buiten. Ik liep met hem en Martijn duwde de buggy. Ook daar geen interesse in. We liepen door en hij toonde interesse naar de eenden in de sloot, maar verder ook niet. Het lopen aan de lijn ging goed. Grote regenwolken dreven boven ons hoofd en niet veel later liepen we in een pittige regenbui. Doorweekt kwamen we terug bij het asiel. We kregen handdoeken om ons af te drogen. Ik knielde neer om hem af te drogen en hij duwde zijn hoofd tegen me aan. De verzorgers stonden perplex, dit had hij nog nooit gedaan... We spraken af dat ik hem de volgende dag zo komen ophalen. Eerst naar huis om droge kleding aan te trekken en daarna door naar de dierenwinkel. Halsband, lijn, voer-, en waterbak, voer, speeltjes, kauwbotten, alles moesten we nog in huis halen.
De volgende dag rij ik met Laura op de achterbank naar het asiel. Alle formulieren werden ingevuld en Bredo werd opgehaald. Op naar de auto. Achterklep open en Bredo er in. Dacht ik... Verschillende pogingen ondernomen, maar hij ging niet zelf de auto in. Handvat van de riem om de trekhaak, eerst Laura op de achterbank in haar stoeltje. Bredo stond enigszins in spanning af te wachten. ik heb hem opgetild, in de auto gezet en de klep dicht gedaan. Oké, we gaan naar huis.
Bij de eerste stoplichten klom hij al op de achterbank. Laura gierde het uit van het lachen! Maar toen wilde hij door naar mij toe. Niet heel handig en veilig, ik moest autorijden. Ik kon hem tegen houden en eenmaal thuis aangekomen, sprong hij direct de auto uit. Ik was gelukkig wel zo slim om zijn lijn vast te houden, voordat er ook maar één deur open ging. We gingen samen naar binnen en na een rondje woonkamer, ging hij onder de tafel liggen. In de weken daarna leerden we elkaar pas echt kennen. Hij vond mannen niet leuk (zacht uitgedrukt...), wilde niets te maken hebben met andere honden en had totaal geen vertrouwen in de mens. We gingen samen aan de slag om de wereld stapje voor stapje te verkennen en ondertussen leerden we elkaar vertrouwen.
We hadden vroeger met onze honden thuis nooit een cursus gevolgd. Ik ging opzoek naar een hondenschool in de buurt. Had trouwens echt geen idee waar ik op moest letten; clicker of geen clicker en van gediplomeerde instructeurs had ik nog nooit gehoord. We kwamen uit bij een hondenschool in Voorschoten en startten in de puppy-beginnersgroep. Ik vond het allemaal wel interessant en we gingen door naar de basiscursus. In 2009 verhuisden we naar Zwolle. Na een paar maanden ging ik op zoek naar een nieuwe hondenschool. In de tussentijd was Bredo bijna een jaar bij ons. Het verliep allemaal nog niet vlekkeloos. Met een aantal honden ging hij prima, de rest werd tactisch ontweken. Visite thuis ging best aardig, die parkeerde hij in ieder geval niet meer in de hoek. Hij kon loslopen en kwam gewoon terug wanneer ik hem riep en er worst als beloning was. Na een jaartje kende hij veel gehoorzaamheidoefeningen, had hij vertrouwen in ons als gezin, blokkeerde hij niet meer de deur ons wij weg wilden gaan. Hij had geleerd dat we ook écht weer terug kwamen. 
De nieuwe hondenschool werd gevonden en we schreven ons in voor de combicursus. De instructeur was Ronny, een man dus. Nou... Bredo moest niets van hem hebben. Andere honden werden door hem nog steeds op afstand gewaarschuwd, kom niet dichterbij. Maar vol goede moed gingen we aan de slag. We leerden elke week weer iets nieuws en in de loop van de cursus zocht Bredo Ronny op. Uiteindelijk is het helemaal goedkomen. We gingen apporteren, speuren, werken met krukjes en pionnen, van alles en nog wat en Bredo vond het fantastisch. Ook Treibball, je kan zo goed blaffen in en tegen zo'n grote bal. Klinkt zo lekker hard!

Er kwam een oproepje: "Wie kan en wil er mee als groene cursist"? Wat? Voor de instructeursopleiding werden er mensen met een hond gezocht, waar de instructeurs in opleiding dus mee konden oefenen. Nou, dat leek me interessant, dus ik gaf mij met Bredo op. Op naar Kerkwijk. Heel grappig vond Bredo het niet. Nou, zoveel vreemde honden in de buurt en die maken allemaal oogcontact. Maar tijdens de oefeningen deed hij echt zijn best. Bezig zijn, dat was pas echt leuk.

Uiteindelijk ben ik door die dag zelf ook de opleidingen gaan volgen. Gefascineerd door hondentaal en hoe complex dat is. Sommige honden winden er geen doekjes om, zoals Bredo. Andere honden zijn een stuk subtieler en dat moet je kunnen zien! 
Ik deed mijn stage en de uren die ik op andere avonden vrij was, keek ik alleen maar. Kijken naar honden, oren, staarten, communicatie tussen honden onderling en tussen de hond en de eigenaar. De leerprincipes van honden, en wat we allemaal nog niet weten...
Elke hond is een individu. 

De jaren verstreken. De angst voor vuurwerk van Bredo werd ieder jaar groter. Uiteindelijk kwamen we er niet meer onder uit om medicatie te geven. Het werkte als ondersteuning. Zoekspelletjes, groot bot bij de slager opgehaald en gewoon niet naar buiten gaan. Tijdens onweer zat ik op de grond in de keuken. Mijn arm om hem heen geslagen, wachten totdat het weer voorbij was. Maar ook mee op vakantie naar Duitsland. Nouka als pup die erbij kwam. Je deed het allemaal en je genoot van de leuke dingen van het leven.
Totdat het me gaat opvallen dat je dingen "vergeet". Soms wel, soms niet. Simpele oefeningen, je weet het niet meer en vraagt me om hulp omdat je simpelweg niet begrijpt wat ik bedoel. Na een bezoek aan de dierenarts en filmpjes opnemen van je steeds veranderende gedrag, word er vastgesteld dat je dementie hebt. Vol goede moed gaan we over op speciaal voer en supplementen. Het lijkt te helpen. We kunnen het niet stoppen, maar we doen een poging om het proces te vertragen. Plotseling gaat het snel achteruit. We zitten dan begin december en het vuurwerk gaat al wekenlang te keer. Soms wil je echt niet naar buiten, andere keer ga je het vuurwerk bijna achterna. Voor je eigen veiligheid ga je alleen nog maar aangelijnd mee naar buiten. Stilletjes in tranen denk ik na over je toekomst. Het gaat niet goed en met de jaarwisseling voor de deur... Tijdens het telefoongesprek met de dierenartspraktijk ben je rusteloos. Ik ga bij je op de grond zitten. Voor de allereerste keer krijg ik een lik over mijn gezicht van jou en de tranen stromen over mijn wangen. Een week later is het dan zover. Juist dan heb je een goede dag en geniet je van de zon op je snoet tijdens je laatste wandeling, onderweg naar de dierenarts. 

Ik doe je een belofte. Als ik ooit een eigen hondenschool start, dan vernoem ik die naar jou. De hond waar alles mee begon...